Drie dagen voor vertrek: de spanning stijgt

Het is zover. Over drie dagen stap ik in mijn kleine Citroën C1 en rijd ik richting de Franse kust. Naar Fremonte, naar de zee, naar zestien dagen van alles loslaten en gewoon zijn. Terwijl ik dit typ, liggen er stapeltjes spullen door mijn huis verspreid – keukenspullen hier, toiletspullen daar, en een berg pas gewassen kleren die wachten om ingepakt te worden.

Het wordt echt. En dat voelt zo goed als overweldigend.

De inpaktest: een kleine overwinning

Vorige week hebben een vriendin en ik de grote inpaktest gedaan. Zou alles wel passen in mijn kleine auto? Ik had me er zorgen over gemaakt – je weet hoe dat gaat, je maakt van een mug een olifant in je hoofd. Maar het bleek veel makkelijker dan verwacht!

Alles paste niet alleen, er was zelfs nog heel veel ruimte over. Mijn rollator erin, de scootmobiel en de campingstoel, en nog veel plek over voor alle bagage. Het gaf me zo’n opgelucht gevoel – één zorg minder. Soms vallen dingen gewoon mee, ook al bereid je je voor op het ergste.

Durks afscheid en mijn gemengde gevoelens

Vrijdag gaat Durk naar het kattenhotel. Na alle stress over zijn blaasontsteking (gelukkig alleen een ontsteking, niets ergers!) krijgt hij netjes zijn medicijnen en kan hij gewoon naar zijn vakantie-logeeradres. Ik weet dat hij goed verzorgd wordt, maar toch voel ik me een beetje schuldig dat ik hem achterlaat. Rare gedachte eigenlijk – ik ga genieten terwijl hij zich waarschijnlijk afvraagt waar zijn personeel gebleven is. Anyway, de vorige 2 keren heeft hij het heel erg naar z’n zin gehad in zijn hotel.

De verzamelwedstrijd

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het bij elkaar zoeken van alles wat mee moet. Keukenspullen omdat ik soms zelf wil koken, toiletspullen omdat je nooit weet wat er wel of niet aanwezig is, en natuurlijk alle medische spullen. Die lijst van medicijnen die ik weken geleden begon, komt nu goed van pas.

Het is vreemd om te beseffen hoeveel ‘extra’ spullen erbij komen kijken als je een chronische aandoening hebt. Niet alleen de dagelijkse medicijnen, maar ook de backup-spullen, de hulpmiddelen, de “voor het geval dat” items. Een gezonde persoon pakt een koffer, ik pak een heel huishouden in. Bij wijze van spreken dan hè?

Opwinding versus onzekerheid

Ik ben opgewonden. Echt waar. Als ik denk aan die eerste ochtend dat ik wakker word met het geluid van de zee, krijg ik vlinders in mijn buik. Eindelijk weer terrasjes pakken, rondrijden zonder doel, gewoon genieten van het moment. Geen schema, geen verplichtingen, alleen maar zijn.

Maar er is ook onzekerheid. Voor het eerst sinds lange tijd ga ik weer een lang stuk rijden. Mijn neuropathie speelt de laatste tijd ook weer meer op, wat de reis niet makkelijker maakt. Ik vraag me af hoe mijn lichaam zal reageren op de lange ritten, op de verandering van omgeving, op het wegvallen van mijn vaste routine.

Het weer speelt mee (gelukkig!)

Een kleine zegen: het weer lijkt perfect te worden. Zonnig, maar niet te warm – rond de 22 graden. Precies wat ik nodig heb. Warm genoeg om lekker buiten te zitten, maar niet zo heet dat mijn lichaam er extra onder lijdt. Soms valt het universum je gewoon mee.

Alles op me af laten komen

Ik heb bewust geen strakke plannen gemaakt voor als ik daar ben. Geen must-see lijstjes, geen volle agenda. Ik ga het allemaal op me af laten komen. Misschien zit ik dagen achter elkaar op hetzelfde terrasje. Misschien rijd ik urenlang rond zonder doel. Misschien doe ik helemaal niets anders dan naar de golven kijken.

En dat is precies wat ik nodig heb.

De laatste loodjes

De komende drie dagen ga ik alles afmaken: laatste boodschappen, Durk naar zijn hotel brengen, de auto nog een keer checken, en mezelf mentaal voorbereiden op dit avontuur. Het voelt surrealistisch dat het eindelijk zover is.

Vijf jaar geleden, toen alles veranderde, had ik niet durven dromen dat ik dit weer zou doen. En toch, over drie dagen rijd ik weg. Richting de zee, richting vrijheid, richting het bewijs dat dromen toch uitkomen – alleen soms anders dan je had gedacht.

Wish me luck, reisgenoten. De volgende keer dat jullie van me horen, zit ik hopelijk met zout op mijn lippen en zand tussen mijn tenen.

Hebben jullie tips voor een eerste lange autorit na lange tijd? Of gewoon goede wensen? Laat het me weten – ik kan alle steun gebruiken!