Vandaag stond er een bijzonder uitje op het programma: Durk naar de dierenarts. Nu, voor mensen zonder chronische aandoening is dat al een hele onderneming – een kat die liever thuis blijft, een reismand waar drama uit klinkt alsof er een marteling plaatsvindt, en dan nog het gedoe bij de praktijk zelf. Voeg daar mijn beperkte vermogen om te lopen en te staan aan toe en het wordt een uitdaging :).
De reden voor dit bezoek was tweeledig. Binnenkort ga ik namelijk op vakantie (ja, dat doe ik gewoon – meer daarover in toekomstige posts!), en Durk moet daarom logeren in een kattenhotel. Maar voordat katten mogen inchecken in zo’n hotel, moeten ze ingeënt zijn. Logisch, maar Durk vond er niets logisch aan.
Het echte probleem
Naast de inenting was er ook een zorgelijkere reden voor ons bezoek. Durk had de laatste tijd bloed in zijn urine, en als kattenouder word je daar natuurlijk ongerust van. Is het stress? Blaasontsteking? Iets ergers? Die vragen spoken door je hoofd terwijl je hoopt dat het iets simpels is dat makkelijk te verhelpen valt.
Het grappige (achteraf dan) was dat ik me zorgen maakte over hoe ik alles zou combineren: mijn eigen mobiliteit, Durks stress, de praktische uitdagingen. Maar zoals zo vaak bleek het allemaal veel soepeler te gaan dan gedacht.
Bij de dierenarts: teamwork in actie
Durk, die thuis nog zo dramatisch had gedaan, bleek bij de dierenarts opeens een braaf katje te zijn. Typical. Thuis is hij de baas, maar zodra er een expert bij komt kijken, speelt hij het lieve katje. De inenting ging vlot, en voor de blaasproblemen werd urine afgetapt met een injectienaald zodat die onderzocht kon worden.
Hij mocht, in afwachting van de uitslag, mee naar huis. De resultaten zouden per telefoon volgen. En inderdaad: twee uur later werd er gebeld. Wél bloed in de urine, geen kristallen. Maar om blaasgruis echt uit te sluiten moet er volgende week toch even een echo gemaakt worden. Wordt vervolgd dus.
Het deed me denken aan hoe vaak we ons druk maken over dingen die uiteindelijk meevallen. Net zoals mensen soms denken dat alles gecompliceerd wordt door mijn hulpmiddelen, terwijl de praktijk vaak veel simpeler is dan de theorie.
Lessen van een kattenvakantie-voorbereiding
Deze hele ervaring herinnerde me er weer aan dat het leven met een chronische aandoening niet betekent dat je geen verantwoordelijkheden meer hebt – integendeel. Durk rekent op mij, net zoals ik op mijn hulpmiddelen reken. We vormen allemaal een team.
Het kattenhotel kan Durk dus welkom heten met zijn verse inentingen, en ik kan met een gerust hart op vakantie. Durk zal waarschijnlijk boos op me zijn als ik terugkom (katten hebben een lang geheugen voor vermeende verraad), maar hij zal het overleven. En ik ga van mijn vakantie genieten, wetende dat hij goed verzorgd wordt.
Voor alle huisdiereigenaren met een chronische aandoening
Mocht je ook worstelen met de combinatie van huisdierverzorging en je eigen beperkingen: zoek een dierenartspraktijk die begrijpt dat we soms wat creatieve oplossingen nodig hebben. De meeste zijn geweldig behulpzaam, en je huisdier verdient net zoveel zorg als dat van iemand anders.
En onthoud: je bent niet minder geschikt als huisdiereigenaar omdat je hulpmiddelen nodig hebt. Durk en ik zijn een prima team, ook al gaat het soms met vier wielen in plaats van vier poten.
Hoe combineer jij huisdierverzorging met je eigen gezondheidsuitdagingen? Laat het me weten in de reacties!
